Köpek Dişi ya da “Mülklerin En Tehlikelisi” Olarak Dil (Özel Sayı)

OpenAlex Turkish

Wittgenstein için felsefenin amacı şişenin içinde hapsolmuş sineğe dışarı çıkmanın yolunu göstermektir. Wittgenstein açısından metafizik ile sineğin ‘yanlış-bilinci’ aynı türdendir: Şişenin içindeki sinek, sanki şişenin dışından bakıyormuş gibi ‘şişe’ (dünya) hakkında yanlış bir biçimde konuşmaktadır. İmgeler üretme gücüne sahip olan sinema, ‘beden-bağımlı-konum olarak göz’den farklı olarak, bize ‘şişe’yi dışarıdan gösterme kabiliyetine sahiptir. Yorgos Lanthimos’un Köpek Dişi (Kynodontas) filmi tam da bize içinde yaşadığımız şişeye bir meta-bakış ile bakmamızı sağlayan bir evren kurar. Genel kanının aksine Köpek Dişi filmi ‘normal’ olandan ‘sapma’ durumuna, bir ‘patoloji’ye işaret etmez. Tam tersine, film, içinde yaşadığımız ve dil yoluyla inşa edilen toplumsallığın ‘gerçek’ ve ‘normal’ olarak algılanmasına yol açan kodları ifşa eder. Aslında, filmde anlatılan hepimizin hikayesidir. Bu bağlamda, Lacanyen psikanaliz ve Lacan’ın dil’i ve toplumsallığı kavrama biçimi Köpek Dişi filmini analiz ederken izleyiciye/okuyucuya güçlü bir enstrüman sağlar. Lacanyen strateji ile konuşacak olursak film bize hakikatin ne olduğunu anlatmaz, çünkü hakikat anlatılamayandır. Köpek Dişi bize hakikatin ne olmadığını ‘gösterir’. Bu bildirinin temel iddiası, Lacan’ın ‘Simgesel Düzen’i ile Lanthimos’un filminde kurulan evrenin kesiştiği fikridir. Böylelikle, bu çalışmada Lanthimos’un Köpek Dişi filmi Lacanyen paradigma merkeze alınarak çözümlenecek ve ‘dil’ denilen apparatusun gerçekliğimizi inşa etme sürecindeki merkezi rolü tartışılacaktır.