Yeni Çalışma Düzenlerinde Çevresel Etkililik: Hibrit Modelin Sürdürülebilirlik Açısından Değerlendirilmesi

OpenAlex Turkish

COVID-19 pandemisi ile birlikte hız kazanan uzaktan ve hibrit çalışma düzenleri, yalnızca iş yapış biçimlerini değil, çevresel sürdürülebilirlik tartışmalarını da derinden etkilemiştir. Bu çalışma, hibrit çalışma modelinin çevresel etkilerini Türkiye bağlamında incelemeyi amaçlamaktadır. Anlatı odaklı sistematik literatür taraması yöntemiyle yürütülen araştırmada, Web of Science, Scopus ve Dergipark veri tabanlarında yayımlanmış akademik çalışmalar ile OECD ve ILO gibi kurum raporları değerlendirilmiştir. Bulgular, hibrit çalışmanın ulaşım kaynaklı karbon emisyonlarını anlamlı ölçüde azaltabileceğini; ancak ev ve ofis kaynaklı enerji tüketimlerinin bu kazanımları sınırlayabileceğini göstermektedir. Özellikle haftada 2–3 gün uzaktan çalışmayı temel alan takvimlendirme stratejileri, emisyonlarda kayda değer düşüşler sağlamaktadır. Bununla birlikte, konut enerji verimliliğini artırmaya yönelik önlemler, ofis mekân yönetimi ve ulaşım talep yönetimi stratejileri çevresel faydaların sürdürülebilirliğinde kritik rol oynamaktadır. Çalışma, hibrit çalışmanın çevresel boyutuna odaklanan sınırlı sayıdaki araştırmalara özgün katkı sunmakta; iş dünyası ve politika yapıcılar için yol gösterici öneriler geliştirmektedir. Sonuç olarak, hibrit model yalnızca bireysel ve kurumsal verimlilik açısından değil, çevresel sürdürülebilirlik perspektifinden de stratejik bir araç olarak değerlendirilebilir.