Tip 2 Diyabetli Hastalarda Diyabetik Periferik Nöropati Sıklığı, İlişkili Faktörler ve Farkındalık Durumunun Değerlendirilmesi

Turkish

Amaç: Diyabetik nöropati sıklıkla hastanın şikayeti olursa veya önlenebilecek komplikasyonlar gelişmişse tanı almaktadır. Tip 2 diyabetli (T2DM) hastalarda diyabetik periferik nöropati (DPN) varlığının bildirildiğinden daha sık olduğu hipotezinden yola çıkarak bu hasta grubunda DPN sıklığını ve ilişkili olduğu durumları araştırmayı planladık. Yöntem: Diyabet polikliniklerimize başvuran 336 tip 2 diyabetli hasta çalışmaya alındı. Anamnezleri, demografik ve antropometrik bilgileri, kullandıkları ilaçlar ve laboratuvar verileri kaydedildi. Diyabetik nöropatiyi saptamak amacıyla MNSI (Michigan Neuropathy Screening Instrument) skorlaması ve Semmes-Weinstein monofilaman testi uygulandı. Bulgular: Bu 336 hastanın (yaş ortalaması 57,9±10 yıl, %63,7’si kadın) ortalama diyabet süresi 9,5±7,8 yıldı. HbA1c, açlık kan şekeri ve vücut kütle indeksi ortalaması sırasıyla %8,7±2, 182±89 mg/dl ve 32±5,8 kg/m2 bulundu. DPN sıklığı %38,7 (n=130) saptandı. Daha önce nöropati tedavisi başlanmış olan 32 hasta (%9.5) ilaç kullanımları nedeniyle diğer analizlere katılmadı. Diyabetik nöropatisi olan grupla (n=107) olmayan grup (n=197) arasında kadın cinsiyet (%71 vs %59,9, p=0,054), yaş (60,6 yıl vs 55,9 yıl, p<0,001), diyabet süresi (15,2 yıl vs 5,7 yıl, p<0,001), açlık kan şekeri (207 mg/dl vs 167 mg/dl, p<0,001), HbA1c (%9,6 vs %8,1, p<0,001), hipertansiyon öyküsü, aterosklerotik kardiyovasküler hastalık öyküsü, diyabetik retinopati ve insülin kullanımı istatistiksel anlamlı olarak farklı bulundu. Sonuç: Çalışmamızda tip 2 diyabeti olan hastalarda yaklaşık %40 oranında diyabetik periferik nöropati saptandı. Bu bulgular, T2DM hastalarının periferik nöropatinin tarama testleri ile rutin değerlendirilmesinin gerekliliğini vurgulamaktadır.