Erken Cumhuriyet Döneminde Kurucu Bir Güç Olarak Halkçılık

Turkish

Halkçılık İdeolojisi, siyasal rejimin yeniden üretilmesi ve benimsetilmesi amacıyla; İkinci Meşrutiyet Dönemi’nden başlayarak Erken Cumhuriyet Dönemi’ne miras kalan düşünceler arasındadır. Halkçılık, üzerinde düşünülen, tartışılan ve içeriği genişletilen bir düşünce olarak, Erken Cumhuriyet Dönemi’nin ilgisi ve beklentisi yüksek bir içeriğe ve niteliğe sahiptir. Özellikle Cumhuriyetin kurucu kadro ve aydınları için Halkçılık İdeolojisi, Cumhuriyetin “tahayyül” ettiklerini gerçekleştirmek amacı ile işlevsel hale getirilir ve halkın seferber edilmesine yönelik politik ve ideolojik araçları üretir. Bu makale, Erken Cumhuriyet Dönemi’nde Halkçılık düşüncesinin ve ürettiği politik/ideolojik araçların işlevlerini görünür kılmayı amaçlamaktadır. Bu kapsamda çalışma, Halkçılığın Cumhuriyeti inşa edici düşüncelerinden biri olarak, Cumhuriyetin ideallerini, amaç ve hedeflerini gerçekleştirmek adına uygulanmak istenen politikalar için bir meşruiyet zemini inşa ettiğini iddia etmektedir. Bu çerçevede çalışmada, halkçılığın bir söylem olmasının ötesinde, Cumhuriyetin tahayyül ettiği “modern ulus devlet ve toplumu” inşa eden bir repertuara sahip olduğuna odaklanılacak, inşayı sağlayan politik ve ideolojik araçlara temas edilecektir. Bu bağlamda; Halkçılık düşüncesinin tarihsel arka planı ve Erken Cumhuriyet Dönemine olan yansımaları incelenerek, Halkçılığın Cumhuriyeti kurucu işlevi analiz edilmeye çalışılacaktır. Çalışmada betimleyici bir yaklaşım ile; Halkçılık İdeolojisine ve içeriğine ilişkin birincil ve ikincil kaynaklar seçilmiş ve analiz edilmiştir. Bu analizden hareketle, Halkçılık İdeolojisi Cumhuriyeti kurucu işlevi üzerinden okunduğunda; Cumhuriyetin gereksinim duyduğu devlet, yurttaş ve toplumun inşa edilmesine, modernleşme ve kalkınma kaynaklarının, toplumsal seferberliğin ve siyasal meşruiyetin elde edilmesine yönelik bir işlevi içermektedir.