Atıf (citation), bir çalışmanın başka bir çalışmada kaynak gösterilmesidir. Bu bağ, fikrin, verinin veya yöntemin sonraki literatürde kullanıldığını veya tartışıldığını işaret eder. Web of Science, Scopus ve Google Scholar gibi sistemler atıfları toplayarak hem makale hem dergi hem yazar düzeyinde göstergeler üretir. Atıf, kalitenin tek kanıtı değildir; moda konular, inceleme makaleleri ve büyük konsorsiyumlar doğal olarak daha çok atıf çekebilir.
Atıf sayımı veritabanına göre değişir çünkü kapsadıkları dergi/konferans kümesi farklıdır. Aynı makalenin WoS, Scopus ve Scholar sayıları sıkça ayrışır; dosyada kaynağı yazmak gerekir. Ayrıca “self-citation” (özatuf) ve olası atıf kartelleri metrikleri şişirebilir. Editörler ve analistler bazen özatuf oranına ayrıca bakar.
Dergi metrikleri (JIF, CiteScore) ve yazar metrikleri (h-index) atıf biriminden türetilir. Makale düzeyinde FWCI, atıfı alan ve yıl ortalamasına göre normalize eder. Altmetrics ise atıf olmayan dikkat kanallarını ekler. Bu katmanları birbirinin yerine koymadan, neyi ölçdüğünüzü net söyleyin.
İyi atıf pratiği: okuduğunuz kaynağı doğru ve etik biçimde gösterin; gereksiz özatuf veya karşılıklı şişirmeden kaçının. Citable item maddesi, hangi belge türlerinin dergi metrik paydasına girdiğini açıklar. Türkiye’deki değerlendirmelerde “kaç atıf aldı?” sorusu bazen sorulur; bağlam (alan, yıl, veri tabanı) olmadan ham sayı zayıf kalır.
Atıf (Citation) maddesini dosyada veya dergi seçiminde kullanırken yılı, resmi kaynağı ve varsa kategori / koleksiyon adını birlikte yazın. Bu sözlükteki ilgili maddelerle çapraz okumak, tek cümrelik sloganlara sıkışmayı engeller; jüri ve fonlayıcı diline daha uyumlu, doğrulanabilir bir anlatım sağlar.