Okratoksin A'nın Fiziksel, Kimyasal Özellikleri ve Sinyal Y olakları Üzerine Etkileri

OpenAlex Türkçe

Okratoksin A (OTA), 1965 yılında Aspergillus ochraceus suşlarının ikincil metaboliti olarak keşfedilmiştir. OTA başlıca Penicillium verrucosum, Aspergillus ochraceus ve Aspergillus carbonarius küf mantarı türleri tarafından üretilen bir mikotoksindir. Okratoksin A, renksiz, suda az ancak sulu sodyum bikarbonatlı çözeltilerde iyi çözünen, zayıf organik asit gibi davranan, kristal toz halinde bir bileşiktir. Isıya karşı oldukça dirençlidir. Işık ve havaya dayanıklı olmayıp, nemli ve güneş ışığı gibi koşullara maruz kaldığı zaman bozulabilir. OTA’nın doğal kontaminasyon dozlarının seçici olarak böbrekleri ve böbrek fonksiyonlarını etkilediği, bunun yanı sıra karaciğer, immün sistem ve beyin hücrelerinin de OTA’nın olası hedefleri olduğu gösterilmiştir. OTA’nın böbrek, karaciğer ve beyin gibi bazı dokularda hasara yol açtığı tespit edildiği görülmektedir. Genel olarak, non-genotoksik karsinojenler sınır etki üreten maddeler olarak düşünülmektedir. Karsinojeninlerin non-genotoxic mekanizmalarından dolayı DNA üzerine direkt kimyasal bir etki içermemektedir, daha çok hedef hücreler üzerine ya da hücre dışı matriks üzerine kanserojen etkiler gösterdikleri düşünülmektedir. OTA serbest radikal oluşturarak lipit peroksidasyonuna neden olur ve toksisitesini ortaya çıkarır. OTA’nın sinyal yolakları üzerine yapılan çalışma sonucunda JNK ve p38 aktivasyonunu teşvik ettiği ortaya koyulmuştur. Derlemede Okratoksin A’nın fiziksel ve kimyasal özellikleri, sinyal yolakları ve hedef doku-organlarda etkilerinin incelenmesi ve genel literatürün tartışılması amaçlanmıştır.