Oyun Temelli Din Eğitimi: 4-6 Yaş Kur’an Kursu Öğreticilerinin Görüşleri

Türkçe

Söz konusu araştırma, 4-6 yaş Kur’an kurslarında görev yapan eğitimcilerin oyun temelli din eğitimine dair algılarını, deneyimlerini ve pratiklerini incelemeyi amaçlamaktadır. Erken çocukluk dönemi; bilişsel, duyuşsal ve sosyal gelişimin hızla şekillendiği, öğrenmenin büyük ölçüde deneyim, etkileşim ve somut yaşantılar üzerinden gerçekleştiği kritik bir evre olarak kabul edilmektedir. Bu gelişimsel özellikler dikkate alındığında, soyut içeriğe sahip dini kavram ve değerlerin aktarımında geleneksel öğretim yaklaşımlarının sınırlı kaldığı; buna karşılık oyunun, çocuğun anlam kurma süreçlerini destekleyen temel bir öğrenme alanı sunduğu düşünülmektedir. Ancak alanyazında, oyun temelli öğrenmenin erken çocukluk din eğitimi bağlamındaki pedagojik işlevlerine ve uygulamadaki karşılıklarına ilişkin çalışmaların sınırlı olduğu görülmektedir. Bu durum, araştırmanın temel problemini teşkil etmektedir. Araştırmanın temel amacı, 4-6 yaş Kur’an kurslarında oyun temelli din eğitiminin nasıl algılandığını, hangi amaçlarla ve ne tür uygulamalarla hayata geçirildiğini, aynı zamanda karşılaşılan güçlüklerin neler olduğunu eğitimci görüşleri üzerinden ortaya koymaktır. Bu bağlamda çalışma, erken çocukluk din eğitiminin niteliğinin artırılmasına katkı sunmayı ve program geliştirme süreçlerine veri temelli öneriler sağlamayı hedeflemektedir. Çalışmanın önemi, oyunun hem pedagojik bir teknik olarak hem de çocuğun dini ve ahlaki anlam dünyasını inşa eden bütüncül bir öğrenme zemini olarak ele alınması gerekliliğine dikkat çekmesinde yatmaktadır. Araştırma, nitel araştırma desenlerinden fenomenoloji yaklaşımı çerçevesinde yürütülmüştür. Amaçlı örneklem yöntemiyle belirlenen ve 4-6 yaş Kur’an kurslarında aktif olarak görev yapan 50 eğitimciyle yarı yapılandırılmış mülakatlar gerçekleştirilmiştir. Elde edilen veriler, içerik analizi yöntemiyle çözümlenmiş; analiz süreci kodlama, alt temaların oluşturulması ve üst temalara ulaşılması aşamalarını içerecek şekilde sistemli bir şekilde yürütülmüştür. Araştırma bulguları, eğitimcilerin oyunu dini öğrenmenin tamamlayıcı bir unsuru olmanın ötesinde, öğrenmenin merkezinde yer alan temel bir araç olarak gördüklerini ortaya koymuştur. Özellikle dua öğretimi, temel dini kavramların somutlaştırılması, değer ve ahlaki davranışların kazandırılması süreçlerinde oyunun öğrenmeyi kolaylaştırıcı ve kalıcı kılıcı etkisi vurgulanmıştır. Bununla birlikte, öğreticiler mevcut öğretim programlarında oyun temelli yaklaşımlara yeterince yer verilmemesini, materyal eksikliğini, zaman sınırlılıklarını ve fiziki mekân yetersizliklerini uygulamayı zorlaştıran başlıca faktörler olarak ifade etmişlerdir. Sonuç olarak araştırma, oyun temelli din eğitiminin 4-6 yaş Kur’an kursları için gelişimsel açıdan uygun ve pedagojik olarak işlevsel bir yöntem olduğunu; ancak bu yaklaşımın etkili biçimde uygulanabilmesi için program, materyal ve fiziki altyapı düzeyinde bütüncül destek mekanizmalarının güçlendirilmesi gerektiğini ortaya koymaktadır.