Tibialis anterior tendon transferi tespitinde çapa dikiş, askı düğme sistemi ve tünel yöntemlerinin karşılaştırmalı biyomekanik ve anatomik analizi

OpenAlex Türkçe

Amaç: Tendon transferleri, ortopedik cerrahide özellikle pediatrik deformiteler ve sinir hasarı sonrası fonksiyonel kapasiteyi arttırmak amacıyla sık kullanılan tekniklerdir. Tendon transferleri birkaç temel prensip etrafında şekillenmiştir. Bu prensipler transfer sonrası hareket beklenen eklemin esnek olması, transfer yapılacak yumuşak dokunun iyileşmeye elverişli olması, donor tendonun yeterli ekskürsiyona ve kuvvete sahip olması, doğrusal bir çekiş eksenine sahip olması ve aynı zamanda feda edilebilir olmasıdır. Bu prensiplerin çoğu iyi bir preoperatif planlama ile uyulabilecek sınırları ifade ederken intraoperatif değiştirilebilir temel değişken olarak transfer edilecek bölgedeki dokunun mahiyeti ve uygulanacak transfer tekniğinin bu doku ile etkileşimi olarak öne çıkmaktadır. Gereç ve Yöntem: Çalışmamızda osseotendinöz bir iyileşme beklentisi ile tarsal kemiklere transfer edilerek tespit edilen tibialis anterior transferi uygulamalarında 3 farklı tespit yöntemini kıyaslamayı amaçladık. Bu teknikler: 1) Askı düğme sistemi ile tespit 2) Çapa dikiş ile tespit 3) Tünel tekniği ile tespit. Bunun için toplam 9 kadavrada 3 farklı cerrahi teknik 3er farklı kadavrada uygulanmıştır. Sonuç parametresi olarak tespit sonrası transfer edilen tendonun traksiyon kuvveti ile direnebildiği maksimum kuvvet, maksimum kuvvet etki ettiği andaki deplasman değerlendirilmiştir. Biyomekanik testin tamamlanmasının ardından tibialis anterior transfer edilen ayak bileği mediali disseke edilerek median plantar sinirin hasarlanıp hasarlanmadığı araştırılmıştır. Bulgular: Deneylerde elde edilen sonuçlara göre gruplar arasında kopma öncesi maksimum kuvvet değerinde ve maksimum kuvvet uygulandığı andaki deplasman miktarında anlamı bir fark olmadığı ortaya konulmuştur. Dokuz kadavranın hiçbirinde median plantar sinir hasar görmemiştir. Sonuç: Önerilen tekniğin karşılaştırılan teknikler ile benzer biyomekanik dayanım sunması, implant maliyeti olmaması, kalıcı tespit materyali bırakılmasını gerektirmemesi ve nörovasküler hasar yaratma olasılığı açısından risk oluşturmaması sebebiyle etkin ve güvenli bir yöntemdir.